pinoyliterotica.com

Final Chapter.

–

“All set?” tanong ni kuya Aldrin sa akin habang nilalagay ang mga bagahe ko sa likuran ng kotse.

“Yes,”

“Pasensya na, hindi ako makakasama kay Allan na ihatid ka sa airport. Anyway, enjoy! Kung di mo magugustuhan sa states… at mapagdedesisyunan mong bumalik dito, wala ka nang lugar sa bahay na ‘to.”

“Kuya namaaaaaan! We already talked about this.” I pouted my lips.

“Hindi na nga namin kasama si Alyssa, pati ba naman ikaw?” niyakap niya ako. “I don’t know why you want to leave.”

“I just want to experience something new, okay? Thank you, kuya.” I hugged him before getting on the passenger seat.

“Oh tara na kuya.”

At nagdrama din si Kuya Allan sa akin. Hahaha. I love my brothers so much…kahit na babaero din sila.

Hmmm, teka, nagtataka ba kayo kung bakit wala si Dad at Alyssa? Nauna na sila sa states. At mas pinili ko ding magpahuli nang ilang araw. Tapang e no? Babyahe mag-isa? Hindi naman ito ang first time ko kaya okay lang.

What about Mae? Well, sinabi ko sa kanya na wag na niya akong ihatid sa airport… Mas mahihirapan lang ako pag nakita ko na siyang nagbababye. Basta…

Why do I want to leave the country?

Hmmm… To stay away from Ralph is not the reason. I want to spend more time with Alyssa… which means I will see him often. So hindi ko talaga siya pwedeng iwasan. Yeah, hindi pa rin sila break. They just celebrated their one year anniversary last week. Nasa states na din si Ralph. Sumabay siya kila dad. Well, okay okay… Maybe yun ang rason kung bakit hindi ako sumabay sa kanila.

“Here we are..”

Hindi pa rin ako bumababa..

“Something wrong?” ngiti ni kuya Allan. “Are you gonna back out now?”

“Ts.. Of course not.” Tiningnan ko ang loob ng kotse. Kotse ko kasi ang ginamit.. “..it’s funny, I asked dad for this car… para may gamitin ako sa university na papasukan ko… But now, mukhang mga babae mo lang makakagamit kuya.” I joked.

“Silly, I won’t let them use this car.. or maybe yes?” banat niya.

Hinalungkat ko ang mga pwedeng halungkatin. Natatawa si kuya kasi wala naman daw siyang nanakawin sa mga gamit ko..

Then, binuksan ko yung glove compartment.. hinalungkat ko yun.

Then I found a small piece of paper. Something was written on it.

Shit!

“Alex, are you okay?”

I was crying.

Nakakainis! Nakakairita! Bakit ba kasi hinalungkat ko pa ‘tong kotse!

“Nothing kuya,” Pinunasan ko ang luha sa mga pisngi ko. “…I’ll miss you! Tara.”

—

Nasa may window side ako sa loob ng eroplano.

Namamaga yung mga mata ko habang nakatingin sa piraso ng papel na nakita ko sa kotse kanina. It was from him. Kanina ko pa binabasa nang paulit-ulit.

I’m sorry I hurt you. I love you. I was so selfish. I was so selfish that I prayed every night that you won’t remember the truth…at least, not until I’m still with your sister, but you still did. I have loved you for years. I was always waiting for the ‘right time’. I waited and waited but it never came.

There was never a right time for ‘us’ and I know, there will never be, Lexi.

Hindi ko na dapat pinilit ang hindi dapat. I’m sorry for fooling you…for taking advantage of the situation. I just wanted to be with you. Nagmadali ako. And because of that, I lost my chance to make you mine forever.  –Ron

Sa totoo lang, sa sobrang dami ng iniisip ko habang binabasa ang sulat, hindi ko alam ang dapat kong maramdaman.

Pero habang tumatagal, habang paulit-ulit kong binabasa sa isip ko, mas nangingibabaw na ang sakit. Tinorture ko ang sarili ko sa loob ng halos 15 hours na byahe. Ilang beses na akong tinanong ng katabi ko kung okay lang ako. Puro tango lang ang sagot ko.

And then, nag-announce nang malapit na kaming lumapag.

Should I keep it or throw it  away?

Neither of the two. Ayokong itago dahil ayoko nang mabasa pa uli. Ayoko ding itapon dahil ayokong isipin na mapupunta lang ‘to sa basurahan.

Nilabas ko ang planner ko mula sa loob ng bag ko. Binura ko ang personal information ko na nakasulat sa harap. Inipit ko ang sulat ni Ralph sa bandang gitna. Pagkatapos, bago tuluyang lumabas ng eroplano, iniwan ko yung planner sa upuan ko.

Kung bibigyan ko ng pagkakataon si Ralph, kaya naman naming magsimula uli. Kung gugustuhin namin, kaya naming maayos ang lahat kahit na madami pang masaktan at matapakan. Pero, alam mo ‘yon? Darating sa punto na kahit KAYA mong gawin, AAYAW ka pa rin. Hindi dahil sa DUWAG ka o ano, kundi dahil alam mong ‘yon ang TAMA.

I don’t regret that I’ve met Ralph because once this f*cking pain is gone, I will be a brand new person… a lot stronger…

I won’t be fooled again.

For sure, I won’t be the ‘fool’ anymore.

–

A/N:

This is the final chapter for the story Fool Me Not. Thank you sa mga nagbasa. Sobrang tagal bago natapos. Honestly, matagal ko na itong tapos. I was just waiting for a sign.. whuut? HAHAHA. biro lang. Tinamad kasi akong i-edit for the last few months.

The ending… I didn’t really know why it ended up that way. Akala niyo ba happy ending? HAHAHAHA.

Anyway, even though I’ve mentioned this is the last chapter, I am planning to do a one-shot story na magiging katuloy nito.

I have a story entitled EKS which is a “compilation” of one-shot love stories (some are erotic, some are not). Ayun, baka doon ko siya ituloy. I will be posting the chapters soon on my main account.

Thank youu.

~r